-, blog

Tegen beter weten in…

Alle bakjes en bekers nemen hun onmogelijke plek al weer in de vaatwasser in, ik struikel af en toe over schooltassen en er zijn al weer huiswerkopdrachten gemaakt. De eerste week zit er al weer op; het schooljaar is begonnen!

Die eerste dagen ben ik altijd super benieuwd met welke verhalen de kinderen uit school komen. Voelen ze zich al een beetje thuis in de klas? Hoe vinden ze de leerkrachten? En nog zoveel vragen die door mijn hoofd gaan. Tegen beter weten in check ik altijd de gezichten; stralen ze een beetje of zijn het eerder donderwolkjes?

Hoezo tegen beter weten in? Je kunt toch aflezen aan gezichten van een ander hoe het is? Nou, dat klopt wel, maar bij die van ons geldt dat niet.

Het liefste zou ik willen dat onze kinderen net zo uit school komen als ik. Aan mij kun je gelijk zien wat voor het dag het was, mijn gezicht is een open boek. En daarna ratel ik gelijk over alles wat gebeurd is en welke dingen ik nu weer heb meegemaakt. Dat had ik als kind al. Ik kletste de oren van mijn moeders hoofd en als alles eruit was, werd ik rustig. En tot op de dag vandaag is dat zo. Vraag man-lief maar 😉

Daarom moest ik wennen aan de manier waarop onze kinderen het doen. Ik vond het in het begin lastig dat de gezichten van onze kinderen vaak een beetje ‘bedenkelijk’ staan. (Ja, ze lachen wel als ze me zien hoor) En dat ze op mijn vraag ‘Hoe was het?’ (een vage vraag die ik elk jaar stel, terwijl ik elk jaar me voorneem om een betere openingsvraag te stellen, maar wat me maar niet lukt!) antwoorden: prima, goed, saai, oké…. Antwoorden waar ik, als ik-kan-niet-wachten-om-je-verhalen-te-horen-moeder, niks mee kan. Dus vraag ik door 😊 Maar ook daaruit kan ik niet echt wijs worden van hoe ze het nu echt hebben ervaren.

Nee, ik ben er achter dat maar één ding eigenlijk echt werkt.

Zorgen dat er drinken klaar staat, een lekkere bak met fruit, ze enthousiast welkom heten (toch die vage vraag te stellen) en ze met rust te laten. Dan ploffen ze op de bank, pakken een Donald Duckje en zijn stil. Ik ga dan maar met een kopje thee wachten…terwijl zij aan het bijkomen zijn.

Wanneer het eten op is en er nog een paar duckjes zijn gelezen, staan ze op en ze zijn bijgetankt. Dan geniet ik van de verhalen van zoon-lief van alles over de dag. Dochter-lief heeft nog iets meer tijd nodig. Vaak bij het avondeten en het naar bed gaan, hoor ik de verhalen van die dag.

Nu zou je denken dat ik na al die jaren toch wel weet hoe het gaat en dat ik me de eerste week daar niet druk over maak. Tja, helaas…. Ook dit jaar wachtte ik weer met smart op de verhalen en kwam er op de tweede dag weer achter dat alles wel goed komt, ik gewoon geduld moet hebben en mijn zorgen voor niks waren. Zal ik het ooit leren?

 

Herkenbaar? Hoe werkt het bij jou of bij je kinderen? ♥

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *