-, blog

Is er ruimte voor emoties?

Hoe gaat het met je?

Wat voor antwoord geef jij vaak op deze vraag? Misschien wel eentje waarvan je weet dat de ander dat antwoord wil horen. Of vertel je hoe je je echt voelt? Het kenbaar maken van je gevoelens of emoties is namelijk niet altijd makkelijk.

In gesprekken met kinderen merk ik dat ook. Vaak zeggen ze ‘goed’, terwijl ik aan alles zie en merk, dat het helemaal niet goed gaat. Ik denk dat het bij kinderen net zo werkt als bij jou en mij. Soms heb je zin om het te vertellen, maar soms heb je geen woorden voor je gevoel. Of je weet niet goed hoe je je eigenlijk voelt.

Soms zeg je liever niks, want de ander kan er toch niks mee. En als je het echt zou vertellen zou je reacties kunnen krijgen van: ‘Ach iedereen heeft dat toch, of: Geeft niks, gaat vanzelf over.’ Misschien zelfs: ‘Stel je niet aan.’ Wat erg eigenlijk dat je de boodschap krijgt om je niet aan te stellen, net alsof je gevoel er eigenlijk niet mag zijn.

In een interview hoorde ik hoe twee jonge vrouwen, in hun tiener jaren, 4 broertjes verloren in een brand. Ze vertelden hoe ze met dit enorme verlies om zijn gegaan. Eigenlijk werd ze na de brand verteld dat ze niet hoefden te treuren, want hun broertjes waren op de beste plek waar ze konden zijn, in de Hemel en dat het goed was. Verder werd er niet over gesproken.

De meiden pakten gelijk hun school weer op en gingen verder met hun leven,  studeerden, waren vrolijk en genoten. Het zag er allemaal goed uit, totdat ze na een aantal jaar ziek werden. De klachten bleken in verband te staan met alle gevoelens en het trauma van het verlies van hun broertjes. Er was toen geen plaats geweest voor verdriet, rouw en pijn, waardoor het jaren later als een boemerang terug kwam.

Nu is dit een gebeurtenis die extreem is natuurlijk. Maar het blijft belangrijk dat kinderen leren dat emoties er zijn en dat dat goed is. Dat je mag balen. Dat je verdrietig mag zijn. Dat iets pijn kan doen. Ook al vind jij het als volwassene onzin. Door de emoties te erkennen, leren ze gevoelens te herkennen en te uiten. Wat ze kan helpen in de rest van hun leven. Daar hebben ze echt hulp bij nodig.

Hoe?

  • Door het kind en zijn/haar gevoelens serieus te nemen.
  • Door vragen te stellen om te zien waar het vandaan komt.
  • Door gevoelens te beschrijven als ze het zelf niet kunnen beschrijven.

Op deze manier erkennen we het gevoel van het kind en vegen we het niet van tafel. En dat is zó belangrijk! 

Is er ruimte voor emoties bij jou thuis? ♥

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *