-, blog

Geduld (met) leren…

Samen zitten we aan de tafel met de boeken voor ons open geslagen, ik samen met onze zoon. Op dat moment hangen er donkere wolken boven zijn hoofd en komen er geen gezellige woorden uit zijn mond. We zijn namelijk bezig met het maken van een samenvatting voor aardrijkskunde.

Ik heb een lange dag gehad, we hebben net lekker gegeten en ik verheugde me op de bank en een goed boek. Ik kijk onze zoon aan en vraag nog even belangstellend: ‘Lukt het met de samenvatting voor je toets?’. En toen pakten de donkere wolken zich samen boven zijn hoofd. Zucht. Ik realiseerde me dat mijn boek en de bank nog niet in zicht waren.

Onze zoon heeft tot nu toe niet veel voor school hoeven doen. Hij las iets één keer of lette tijdens de les op en haalde dan een goed cijfer. Door gesprekken met anderen weet ik dat er meer kinderen zijn waarbij leren leren of plannen een uitdaging zijn. Waar de boeken soms door de kamer vliegen. Waar stampende voeten op de trap en hard slaande deuren geen uitzondering zijn. En waarbij je als ouder soms met je handen in het haar zit. Elk kind is anders en reageert anders, maar wat is het soms fijn om te horen dat je niet de enige bent die wel eens problemen ondervindt.

Nu weet ik ook dat dit gedrag eigenlijk een grote uitroep is: ‘HELP IK WEET HET NIET’.

Kinderen/ tieners vragen niet (makkelijk) om hulp, hoe vaak we ook blijven zeggen dat ze dat moeten doen.(Gut, wat lijken ze toch op ons) Ze beseffen ook niet (altijd) dat ze hulp nodig hebben. En vroeg of laat komt er een moment dat ze er echt niet meer uit komen, omdat ze gewoon niet weten hoe ze het moeten aanpakken. Oh wat is het dan verleidelijk om te zeggen: ‘Zoek het eerst zelf maar uit. Je zit nu op het VO, red je maar. Je bent slim genoeg. Ik had toch al gezegd dat deze dag een keer ging komen?’

Vertrouw me, ik heb tijdens het maken van die samenvatting flink op mijn tong moeten bijten en kon de opmerkingen of de zuchten van zoon-lief met moeite negeren. Want zijn gedrag werkte echt op mijn zenuwen. Maar ik hield me zelf voor dat dit gedrag niet op mij persoonlijk gericht was, want dat is het echt niet, maar het was gewoon één en al frustratie van hem over het feit dat het hem zelf niet lukte.

Als de samenvatting af is zit er een jongen naast me bij wie de lucht is opgeklaard en die geen idee heeft wat het mij gekost heeft om rustig en kalm te blijven. Weer is het zo verleidelijk om een ‘preek ‘ te geven over dit moment… maar dat doe ik niet.

Hij ruimt zijn spullen op en ik zet een kopje thee en zucht even diep en besef me dat we het allebei goed gedaan hebben. Hij accepteerde hulp en ik had geduld 😉

 

Lukt het jou om je geduld te bewaren? ♥

 

 

 

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *