-

Een puberzoon in huis…

‘Dit klopt niet’, schiet er door mijn hoofd. Ik kijk nog eens goed en zie gewoon dat ik op (bijna) ooghoogte sta met onze zoon. Huh?! ‘Dat hoort niet’, zeggen mijn hersenen. Toch is het zo. Hij staat naast me en ik kijk hem in de ogen. Huh?! Als ouder, en vooral met mijn lengte, weet je dat je kinderen je waarschijnlijk voorbij groeien. Toen zoon-lief naast me stond en ik merkte dat zijn ogen op mijn ooghoogte stonden, schrok ik even. Pffff… hij is echt niet meer mijn kleine jongen!

Niet alleen door zijn lengte merken we dat hij groeit, ook zijn gedrag en lichaam veranderen. Met enige regelmaat knalt hij tegen (stilstaande) dingen op. Ook merken we het missen van de controle over zijn lichaam, het slungelige, op. We lachen er samen om en kopen nieuwe broeken en schoenen.

Maar… ik mopper er ook over.

Ja, ik geef het toe, want ik baal ervan dat hij het liefste zijn capuchon over zijn hoofd trekt, in plaats van zijn haar doet. Of dat ik weer moet zeggen dat de deo echt gebruikt moet worden en ik dan een zucht hoor en zo’n ‘blik’ krijg. Ook ben ik wel eens klaar met de gesprekken over de spullen die opgeruimd moeten worden. En dat ik weer moet uitleggen, dat verplaatsen niet hetzelfde is als opruimen. Dat hij hardhandiger over mijn hoofd ‘aait’ dan nodig is. Of dat hij vaker probeert de grenzen op te zoeken van de ‘regels’ die we thuis hebben.

Een puberzoon in huis is echt anders dan een puberdochter. Hoe het voor een meisje kan zijn begrijp ik, aangezien ik als ervaringsdeskundige weet wat er allemaal veranderd in je lijf en kan terug halen hoe het voor mij was. Natuurlijk weet ik wat er allemaal veranderd in het lijf van een jongen, maar hoe dat is… g een idee!

Een poos geleden kreeg ik een filmpje doorgestuurd over het verschil tussen jongens en meisjes in de pubertijd. Het is gemaakt door NEMO (science museum) en natuurlijk overtrokken en generaliserend. Maar toch. In het filmpje zie je goed hoe slungelig de jongen door deze fase heen gaat. Hoe hij de controle echt even verliest over zijn lichaamsdelen. Zo herkenbaar als ik naar onze zoon kijk.

Het is goed me af en toe opnieuw te beseffen dat het niet niks is wat hij doormaakt. Dat het hem onzeker maakt, hij zoekende is en dat dat heel normaal is. Daardoor lukt het me weer om beter om te gaan met zijn veranderende gedrag. Om er anders naar te kijken en meer mee te bewegen.

Als we samen dan op de bank zitten en hij tegen me aankruipt met zijn onesie aan, smelt ik. Want ook dit is die veranderende tiener. Die onze aandacht, liefde en begrip nodig heeft om te worden wie hij is. Nu waarschijnlijk meer dan ooit.

 

Heb jij ervaring met opgroeiende jongens en heb je nog tips? ♥

 

 

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *