blog

Wat denk jij?

Bij ons thuis gaat het de laatste tijd vaak over stakingen en protesten in ons land. “De leerkrachten hebben helemaal gelijk mam. Het is belachelijk wat er bedacht is door de regering! Ze moeten gewoon meer geld hebben. Dat vind jij toch ook? ‘ Daar zit ik dan als moeder/leerkracht. Natuurlijk vinden ze dat, want tja.. ik ben nu eenmaal hun moeder, dus zullen ze ‘mijn’ kant kiezen. ‘Nou, het ligt er aan hoe je het bekijkt’, was mijn antwoord. Verbaasde ogen keken me aan.

Er volgde een gesprek waarbij we de problemen in het onderwijs van verschillende kanten probeerden te bekijken. Ook de oplossingen bespraken we. We kwamen er achter dat welke keuze je soms ook maakt, je niet altijd de beste maakt in de ogen van anderen. Dat niet alles op één manier op te lossen valt.

Ik geniet van het moment dat je kinderen ziet nadenken. Dat ze nieuwe informatie krijgen, vragen stellen en ziet aan de gezichten dat hun ‘raderen’ werken. Er gebeurt van alles in hun koppies. Kinderen zullen nu eenmaal mee gaan met de mening die ze thuis horen, van hun favoriete youtuber of van iemand anders waar ze tegen op kijken. Want dat is hun wereld, hun referentiekader. 

Als ik wil dat mijn kinderen ‘juiste’ keuzes maken, is het belangrijk dat ze gaan nadenken. Niet klakkeloos iets overnemen, maar eerst nagaan wat ze er zelf van vinden. Een mening vormen. Klinkt misschien heel logisch, maar wat is het lastig! Het kan zorgen voor veel discussies. En het makkelijkste is dat mijn kinderen vinden wat ik ook vind, lekker rustig 😉

Toch probeer ik, met vallen en opstaan, ook meer vragen te stellen ipv antwoorden geven. Als ze me iets vragen of met een ‘bijzondere’ uitspraak thuis komen. Het lijkt alsof we nu nog meer moeten nadenken over standpunten en meningen dan we vroeger deden. In het nieuws, op het internet en de sociale media zijn er zoveel meningen en standpunten, dat het soms lastig is om te weten wat jij er nu zelf van vindt. En ik hoop dat wanneer we thuis een sfeer creëren van vragen stellen, kritisch blijven, dat ze dat ook blijven doen.

Begrijp me niet verkeerd; dit deed ik niet toen mijn kinderen jonger dan 10 waren. In de leeftijd waarin ze nu zitten kan dit; vragen stellen. Een paar jaar geleden echt nog niet. Ze hebben eerst kennis en grenzen nodig voor ze een mening kunnen vormen. Of zoals Michelle van Dusseldorp zegt: ‘Eerst moet er een container gebouwd worden, die later gevuld kan worden met eigenheid, identiteit.” Waardoor je je mening kunt vormen.

Er zijn drie vragen die ik vaak probeer te stellen. Wie weet kun jij er iets mee.

‘Is dat zo?’

‘Hoe weet je dat zo zeker?’

‘Wie bepaalt dat?’

 

Hoe vorm jij je mening over iets? Geef jij antwoorden of stel je vragen? ♥

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *