-, blog

Op naar de overkant…

Gewapend met een peddel stapt hij in de Canadese kano bij een paar andere kinderen. ‘We hebben alle vertrouwen in jullie, jullie kunnen het!’, riep de voorganger ze van de kant toe. De peddels werden tegen de waterkant aangezet en ze duwden zich los. Op weg naar het ‘avontuur’, op weg naar de overkant.

Een paar kano’s vol kinderen begonnen aan de overtocht van het meertje. Een symbolische manier om de overstap van kind naar tiener te vieren. Want na deze zomer gaat onze jongste al naar het voortgezet onderwijs. Bij ons in de gemeente hebben we daar een speciale dienst voor, de ‘overstapdienst’, om stil te staan bij de volgende fase in het leven van onze kinderen.

Dit jaar ging dat o.a. gepaard met een kanotochtje, waarbij ze ‘woeste krokodillen’ tegenkwamen (leuke tieners die in het water lagen gewapend met opblaaskrokodillen). Ze gingen ze te lijf met de kano en peddels en kwamen ongeschonden aan de overkant. Daar werden ze onder luid applaus binnengehaald.

Ook de voorganger stond ze weer enthousiast op te wachten. ‘Yes, jullie hebben het gehaald! Was de tocht zwaar en vol gevaren?’ ‘Euhh… er waren een paar krokodillen ja’, was het antwoord van een van de kinderen. ‘Was je bang?’ ‘Euhhh… nee niet echt.’ ‘Wauw wat dapper van je en je hebt het overleefd en bent veilig aangekomen! Als je dit gedaan hebt, kun je alles wat er nog op je pad komt aan. Het gaat helemaal goed komen met jou.’

Natuurlijk, de tieners vonden het grappig en ongemakkelijk (vooral als je moeder op de kant staat te joelen). En de woorden van de voorganger gingen waarschijnlijk het ene oor in en het andere oor uit. Want als iedereen naar je zit te kijken, let je niet echt op.

Maar als ouder besef ik heel goed de achterliggende gedachte en de symboliek. Want onze zoon gaat een nieuw avontuur tegemoet, de wereld van het VO, en die is anders dan de afgelopen jaren. Er komen andere dingen op zijn pad, andere mensen en andere uitdagingen. En dat is goed, hij is er aan toe. Een tochtje over het water maakt hem daar niet klaar voor natuurlijk. Wij hebben de afgelopen jaren al veel bagage in zijn rugtas gestopt, een basis gelegd. En de rugtas wordt weer verder gevuld met successen, blunders, fouten en avonturen.

En natuurlijk laten wij hem niet los, maar wel veel meer dan eerst. Maar blijven hem volgen, moedigen hem aan, grijpen in als het niet gaat, hebben een luisterend oor, zijn nieuwsgierig naar de avonturen en mensen die hij ontmoet (en joelen er op los 😉).

Wat is het toch een rijkdom te weten dat wij dit als ouders bij onze kinderen doen en dat er nog een Vader is, die hetzelfde doet, maar dan nog beter. Die meer weet en ziet dan wij als ouders. En die nooit loslaat het werk dat Zijn hand begonnen is.

En we weten… het gaat helemaal goed komen met hem!

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *