-, blog

Lang leve de elastiekjes! Zucht.

Elastiekjes. Tja. Ze zijn super handig, maar ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Ik zal het uitleggen.

Toen onze dochter klein was lagen ze overal door het huis heen. Want in een poging haar haar in leuke staartjes of vlechtjes te doen, had ik ze nodig. Maar door de dag heen was het staartje weer los gegaan en lagen ze overal. Het was soms wel handig (je kon zo weer een nieuwe staart maken) maar het was ook vaak irritant. Waarom kon dat niet gewoon op één plek liggen! Vooral als ik ze nodig had. 😉

Ook nu liggen ze weer overal in ons huis, alleen zijn ze een stuk kleiner. Ze liggen nu op de trap, bij de wasbak, voor de prullenbak, op de overloop, op een schoteltje, bij het toetsenbord van de computer en gelukkig ook heel veel in een zakje. Onze dochter draagt namelijk een beugel, met elastiekjes.  En ook nu irriteer ik me er vaak aan. Hoe moeilijk kan het zijn om ze gewoon in het zakje te bewaren en niet overal rond te laten slingeren!

Laatst waren we op controle en de ortho vroeg: ‘Heb je nog genoeg elastiekjes?’. Ik maakte een geluid, een combinatie tussen een glimlach en een zucht, waardoor de assistente me aan keek en glimlachte. In haar ogen zag ik de blik van herkenning. ‘Nog meer om rond te laten slingeren’, zei ik zachtjes. Zowel de assistente als de ortho moesten lachen. ‘Oh wacht maar, zei de assistente, als de beugel weg is geniet je nog lang na van de elastiekjes hoor!’

‘Zeker net als bij de muisjes, van de beschuit met muisjes’, zei ik. ‘Maanden nadat de laatste kraamvisite is geweest, vind je toch nog ergens in je huis opeens een verdwaald muisje.’ Weer keken we elkaar aan met een blik van herkenning en moesten we lachen. Dochter-lief keek me aan met een blik van waar-heb-jij-het-nu-weer-over?!

Grappig, dat ik met twee mensen die ik verder niet ken, zo’n we-snappen-precies-wat-je-bedoelt moment had. En ik moet nog steeds glimlachen als ik er aan denk. Dat mijn irritatie-factor herkenbaar was voor ze, waardoor we elkaar begrepen en we verbinding hadden. Heerlijk!

Verbinding

Verbinding klinkt vaak zwaar of moeilijk. Alsof je dat pas hebt als je iets moeilijks door maakt of dat het je heel veel energie moet kosten. Maar dit moment laat me weer beseffen dat het zo makkelijk kan zijn. Door een kort gesprekje of een blik van de ander, kun je merken dat de ander je begrijpt. Meer hoeft dan ook niet. Niks zwaars, gewoon er zijn.

De elastiekjes liggen nog steeds door het huis heen verspreid, dat is niet veranderd na dit gesprekje. Maar als ik ze nu weer op een bijzondere plek zie liggen, glimlach ik. Omdat ik terugdenk aan het gesprek. ‘Gelukkig ben ik niet de enige die dit heeft.’

 

Wanneer heb jij je een moment verbonden gevoeld met iemand die je niet (echt) kent?  ♥

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *