-, blog

It’s all in the game

Yes, ik leefde nog! Ik was zo trots op mezelf, want ik had het potje overleefd. Het was me gelukt de controller onder controle te krijgen. Het lukte me te zien waar ik liep en ik heb er voor gezorgd dat ik ook nog eens bleef leven, yeah! Missie geslaagd 😊

Samen met onze zoon deed ik een spelletje Fortnite. Nou ja, ik speelde en hij zat naast mij te coachen. En daar waar ik super trots op mezelf was omdat iets me lukte, kreeg ik van zoon-lief te horen dat het nu niet echt heel super ging. Dat hij wel ‘meer van me had verwacht’. ‘Nou’, was mijn antwoord, ‘het is anders wel de eerste keer dat ik dit speel hoor.’ Ik was al lang blij dat ik mijn avatar rechtop kreeg en daardoor kon zien waar ik liep in het spel, terwijl er van alles om me heen gebeurde. Dat ik dus bleef leven in mijn eerste potje was voor mij een echte overwinning.

Fortnite is niet een spel waar ik echt blij van word. Vooral als ik opeens een vreugdekreet om de Victory-royal door de kamer hoor gaan, samen met de hoeveelheid aan kills. Hoezo blijdschap om kills?! Maar mopperen en zeuren is veel gemakkelijker dan een poging doen om zijn enthousiasme te begrijpen.

Dus vroeg ik of ik het een keertje mocht proberen. En terwijl ik uit alle macht vaardigheden onder de knie probeerde te krijgen, kon ik steeds meer begrijpen wat hij er zo leuk aan vindt. Ook kreeg ik nog meer waardering voor zijn ‘skills’. Ik voelde me namelijk  ‘oud’ terwijl ik het speelde. Want je hebt echt heel wat snelheid en behendigheid nodig om het spel te kunnen spelen en dat ging mij niet gemakkelijk af. Ik kreeg door dit potje niet alleen inzicht in zijn game wereld, maar ook in zijn kunnen. Dat hij zo vaardig was wist ik niet.

Ook ervaar ik nu weer dat het belangrijk is om me in de wereld van onze kinderen te verdiepen. Een wereld die van een afstandje gemakkelijk te ‘beoordelen’ is, lekker makkelijk en simpel. Maar dat is echt wat anders dan mee te doen en je echt te verdiepen in die wereld. Door er in te stappen geeft het mij in elk geval een totaal ander beeld dan ik had gedacht (en helaas ook over mijn eigen vaardigheden ;)).

De dagen erna merkte ik dat het ‘gewaardeerd’ werd dat ik mee deed. Ik kreeg opeens veel meer te horen over het spel, hij wilde zo graag meer met me delen, inclusief alle bijbehorende uitdrukkingen. Maar daar snap ik echt nog geen bal van en wil dat natuurlijk wel. Binnenkort maar weer een potje spelen dus. It’s all in the game 😉

 

Doe jij wel eens mee met het spel of een game van je (klein)kind? ♥

 

 

 

 

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *