-, blog

Het einde van het liedje is…

Daar zit ik, op de bank, te luisteren naar mijn zoon en ik weet even niet wat ik moet zeggen. De tranen lopen over zijn wangen en hij probeert me duidelijk te maken waarom hij er niet heen wil. Ik doe mijn best om het verhaal van hem te begrijpen, maar goed luisteren vind ik nu erg lastig. Want als mijn kind in ‘paniek’ is, raakt me dat in mijn ziel. Ik vind dit zo lastig…

Zoon-lief zou namelijk naar een vriendje toe om een liedje op te nemen. Ze schrijven wel vaker liedjes en vandaag zouden ze, samen met zijn vader, een liedje opnemen. Hij was er al druk mee de afgelopen dagen. Oefenen, de tekst uit typen zodat hij het beter kan lezen, oefenen en oefenen. Alleen…. Gisteravond kwam het hoge woord er uit: ‘Ik kan het niet goed. Het wordt vast helemaal niks.’ Daar spraken we over door en wij dachten dat we hem verder hadden geholpen en dat het nu ‘opgelost’ was. Dat hij genoeg ‘tools’ had om er mee om te gaan.

Nou, niet dus. Er bleek helemaal niks opgelost te zijn, het was alleen nog maar groter geworden. Daar zit ik dan met een verdrietige zoon, terwijl ik dacht dat het klaar was. Oh, ik moet echt moeite doen om niet te zeggen: ‘stel je niet aan, er is niks aan de hand, doe niet zo raar’. Want ik ben er wel een beetje klaar mee. Maar voor hem stelt dit zeker wél iets voor. Ik moet mijn best doen om tussen de zinnen door te luisteren, om het echte probleem te horen.

Het liefste had ik hier nu willen schrijven dat we een goed gesprek hadden en dat ik hem genoeg manieren had aangeboden om er mee om te gaan. En dat hij zijn tranen droogde en zei: ‘Bedankt mam, ik weet hoe ik het ga doen. En dat hij met een glimlach, op zijn fiets vastberaden naar zijn vriendje fietste.

Helaas

Toen ik merkte wat het echte probleem was: ‘Ik denk dat ik het niet kan en ik wil niet falen’ was, besefte ik me dat hij hoe dan ook door dit ‘probleem’ heen moest. Want bang zijn om te falen en het daarom niet doen, daar komt hij niet verder mee. Want dit gaat vast nog wel eens vaker voor komen. Dus gaf ik hem twee keuzes. Je belt hem zelf op om te zeggen dat je niet komt (ah mam, je kunt zijn moeder toch wel appen om te zeggen dat ik niet kan?) of je gaat nu naar hem toe…

Gelukkig

Hij koos voor optie twee. Mopperend en zeggend dat ik de ergste moeder van de wereld was en dat hij dit heel erg van me vond, maar hij ging. Ik bleef zo rustig mogelijk en zei dat ik hem begreep en dat ik inderdaad de ergste van de wereld was.

Een poosje later kwam hij weer thuis. ‘Hoi mam!’ ’Hoi jongen, hoe ging het?’ ‘Oh prima, het nummer is opgenomen hoor.’ ‘Lukte jouw stukje een beetje?’. ‘Nou, jawel. Het had misschien beter gekund, maar ach…’ ‘Mag ik nu gamen?’.

Dat was het? Geen tranen meer, eind goed al goed?

Pfffff….opvoeden is soms een enorme uitdaging…

 

Hoe ga jij om met je kind als hij/zij er heel erg tegenop ziet om iets te doen ♥ 

 

1 thought on “Het einde van het liedje is…

  1. Wat herkenbaar. En onze dochter kan ook niets met stel je niet aan. Voor haar is het iets wat erg is. Fijn. Om te lezen dat het met zoon lief toch is opgelost. Hoop dat het bij onze dochter ook zo mag gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *