-, blog

Een simpele (stressvolle) vragenlijst…

Het schooljaar is begonnen en onze dochter komt thuis met een volle rugtas, ze haalt een paar papieren uit haar tas die ze op de tafel gooit. ‘Die moet ik invullen voor het mentor gesprek, maar ik kan niks invullen hoor! Ik heb de vragen al bekeken, maar ze zijn echt belachelijk.’

Even later bekijken we samen het formulier. Reflectie op vorig jaar. Waar ben je goed in?Geen idee hoor, dit vind ik echt een stomme vraag dat zeg je toch niet over jezelf. Waar heb je hulp bij nodig? ‘Dat ligt eraan waar ik moeite mee heb’, grapt ze. Wat wil je, wat is je doel voor het schooljaar?  ‘Nou gewoon overgaan!’ Wat heb je daar voor nodig? ‘Veel voldoendes, dat is toch logisch!’ Pffff… wat een stomme vragen zeg.’ 

Nou, dan schrijf je dat toch op’, zeg ik tegen haar. Ze kijkt me met grote ogen aan. ‘Dat kan toch niet! Dan wordt ze daar vast boos over omdat ze het een belachelijk antwoord vindt en ze is in de klas ook snel boos, dus zal ze dat dan ook wel doen.’

Stel’, zeg ik, ‘dat deze mevrouw jou gewoon in de pauze even uitnodigt om samen op een bankje te gaan zitten, wat drinken erbij, terwijl jullie gewoon een gesprek hebben over je vakantie, het afgelopen jaar en waar je tegen op ziet dit jaar of waar je juist zin in hebt. Dat ze even doorvraagt en ook iets over haar zelf vertelt. Hoe zou dat zijn?’ ‘Fijn. Dat zou een stuk prettiger zijn denk ik, dan is het niet zo … zo…’’Dan heb je niet het gevoel dat je het fout kan doen?’, vraag ik haar. ‘Ja, inderdaad, dan is het ontspannener, maar dat gebeurt niet mam.’ (O wat herken ik me in haar logica)

Maar het zijn jouw antwoorden en dus kan het niet fout zijn, in welke setting dan ook,’ zeg ik. ‘We laten dit gewoon staan en zien wel hoe het gesprek gaat. En als ze boos wordt, nou dan ben ik er ook nog hé?! 😉

Op de dag van het gesprek loopt ze zenuwachtig naast me terwijl we naar het lokaal gaan. Als de vragen aan bod komen, geeft ze de antwoorden die ze had opgeschreven. De mentor glimlacht. ‘Nou, als ik zo’n cijferlijst als jou had en ik hoor hoe je het vorig jaar hebt gedaan, zou ik precies dezelfde antwoorden geven.’ Naast mij begint er iemand te ontspannen.

Op de terugweg kletst ze me de oren van mijn hoofd; ontlading. En ze zegt dat het wel meeviel en deze mevrouw toch aardiger is dan ze had gedacht. Ik benoem dat ik trots op haar ben en dat het goed is dat ze bij haar eigen gevoel is gebleven en het dus weer bleek dat haar gevoel/ gedachten goed zijn! Ze kijkt me aan… en lacht.

Lukt het jou altijd bij je eigen gevoel te blijven ook al denk je dat anderen iets anders van je verwachten? ♥

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *