-, blog

Dat zal ik echt nooit doen…toch?!

Ik heb het gedaan. Ik heb datgene gedaan waarvan ik me had voorgenomen het nooit te doen! Zucht.

Terwijl ik ‘s morgens aan de keukentafel achter de laptop zit, valt mijn oog op iets wat op het aanrecht staat. Een broodtrommel. Het is de broodtrommel van onze dochter. O nee, ze moet tot vier uur naar school. Als er iemand niet zonder eten kan is zij het wel. Ik pak mijn mobiel en stuur haar een foto en type:

 

Oeps

                                       Euhhh

Kun je iets regelen?

                                        Kan je naar school komen?

 Hoe laat heb je pauze?

                                         Nu

 Tot hoe laat?

                                        Ik wacht wel bij de poort

  Welke poort? 

                                        Tot kwart over

                                         Waar je naar binnen gaat met de fiets

                                         Dus aan de zijkant

Ik begin te twijfelen, want ik heb altijd gezegd dat ik geen spullen na kom brengen. Ze moeten zelf leren verantwoordelijk te zijn voor dat wat ze mee moeten nemen naar school of sport. Menig keer heb ik daar ook wel mijn mondje over geroerd bij mijn collega’s. Want ik vond wat van die ouders die altijd de spullen van hun kinderen nabrachten. En dan vonden ze het raar dat hun kind geen verantwoordelijkheid had voor hun spullen of schoolwerk. Duh!!! En dan die ouders die zelfs op het voorgezet onderwijs de spullen na brengen. Ongelofelijk toch, dat doe je toch niet!!!

Maar ja, nu sta ik voor die keuze. Aan de ene kant heb ik een dochter met trek en zonder portemonnee. En aan de andere kant mijn stellige mening. Tja….. wat kies je dan?

Ik app verder.

Ik kom

                                            Okee

                                            Tot zo

Snel spring ik in de auto en rij naar haar school. Ze staat al klaar op de afgesproken plek. Ik doe het raampje naar beneden, ze pakt haar broodtrommel en appel van de bijrijdersstoel en kijkt me opgelucht aan. Dank je! Vlakbij staan een paar klasgenoten en kijken me lachend aan. Ik zwaai en rij weg. Zucht. Ik heb het toch gedaan.

Terwijl ik terug rij denk ik aan al die keren dat ik wat van die andere ouders vond. En hoe ik mijn mening daar zo stellig over uitte. En ik schaam me. Ik besef me dat zij misschien ook een kind  met trek hadden, net als ik nu… Zucht. Een mening vormen over iets waar je eigenlijk niet een een goed beeld over hebt. Een mening uiten zonder door te vragen. Macht der gewoonte?

Zo’n broodtrommel drukt me weer met mijn neus op de feiten: niet alles is wat het lijkt of wat je denkt. Zucht. Wijsheid komt met de jaren, zullen we dan maar zeggen 😉

 

Is dit herkenbaar? Wat heb jij gedaan, in de opvoeding of je dagelijks leven, waarvan je altijd zei dat je het nooit zou doen? ♥

 

 

2 thoughts on “Dat zal ik echt nooit doen…toch?!

  1. Dat is dus het verschil tussen gevoel en verstand. Verstand weet het heel goed te beredeneren, maar gevoel zegt iets heel anders. En de ene keer gaat de balans meer naar het gevoel en de andere keer meer naar het verstand. En beste stuurlui staan al wal met verstandelijke praat, dat weten we allemaal. Maar moeders en gevoel..het is en blijft een apart iets…hahaha 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *