-

Wat de kat mij wijs maakt…

Ik sta voor de deur met de sleutel in mijn ene hand en in mijn andere hand til ik tassen. Met moeite krijg ik de sleutel in het slot van de deur, want ik moet zo ontzettend nodig naar het toilet. Terwijl ik druk in de weer ben met de deur en de sleutel, komt onze kat aanwandelen. Hij is blij dat ik weer thuis ben. Dat merk ik doordat hij rondjes om mijn benen heen loopt en me kopjes geeft. ‘Ahhhhhh… tuurlijk, er kan nog wel bij’, zeg ik tegen mezelf.

Nadat ik het toilet veilig heb bereikt en daarna opgelucht ben, hang ik mijn jas op en begin met de tassen. De kat is nog steeds blij met mij en vraagt op zijn manier om wat brokjes. Ik loop mee naar de bijkeuken en geef hem wat hij wil. Terwijl ik dat doe, heb ik nog wat spullen in mijn hand die ik gelijk even wil opruimen.

De kat zit keurig voor het bakje. De brokken heb ik erin gedaan en wil al weer weg. Toch mauwt hij en begint niet te eten. ‘Is het niet goed lieverd? ’, vraag ik de kat. ‘O gut nee… er zal toch niet wat zijn ofzo’, schiet er door mijn hoofd heen. Ik leg de spullen uit mijn hand even weg en aai de kat over zijn koppie. ‘Hé, ga maar lekker eten joh, het is goed’, zeg ik tegen de kat. Hij geeft me kopjes, miauwt nog even en begint dan te eten.

Tjonge, deze prachtige zwarte kat dwong me net om echt aandacht voor hem te hebben. Niet gewoon even voeren, nee oprechte aandacht. Hij zette me aan het denken.

Hoeveel dingen doen we een dag? Dingen die echt niet kunnen wachten, volgens ons, waardoor we andere dingen maar half doen. Zitten we een kopje thee te drinken met onze kinderen of partner en vraag je hoe de dag was, terwijl je in je hoofd bezig bent met iets heel anders?

Hebben we oprechte aandacht voor de ander?

Ik dacht even aan het voorbeeld wat Covey gaf over oprechte aandacht, luisteren naar de ander. Een vader vertelde hem een keer een anekdote over zijn zoontjes die niet wilde luisteren. Hij mocht namelijk niet naar de hoek van de straat, maar deed dat wel. Telkens als hij dat deed, strafte de vader hem en zei dat hij niet meer naar de hoek mocht gaan. Toch bleef het jongetje het doen. Uiteindelijk, na voor de zoveelste keer te zijn gestraft, keek het jongetje zijn vader met betraande ogen aan en zei; Wat betekent ‘hoek’, papa?

Ik ben blij met onze kat, want hij zorgde ervoor dat mijn prioriteit weer op de juist plek stond. Dwong me om hem aan te kijken en de tijd te nemen… Nog blijer ben ik dat de kinderen zo uit school komen. Ik zet alvast wat drinken klaar en iets lekkers. De tassen zijn nog steeds niet opgeruimd en uitgepakt, maar die kunnen straks ook nog. Eerst eens horen wat ze te vertellen hebben; oprecht luisteren.

Hoe luister jij vandaag? ♥

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *