-, blog

Pak me dan, als je kan!

Hij loopt langs me en duwt me nog snel even tegen mijn rug. Ik draai me om, maar hij rent al weg. Even later komt hij weer ‘langs’. Nu pakt hij mijn hand en knijpt er zachtjes in, terwijl hij met zijn elleboog tegen me aan duwt. ‘Hé, wat ben je aan het doen zeg. Moet ik je soms pakken?’, roep ik hem lachend na. Ik ren achter hem aan en als ik hem te pakken heb sla ik mijn armen om hem heen en geef hem een enorme knuffel. ‘Nee, nee… stop ik wil geen knuffel’, zegt hij met een lach op zijn gezicht, terwijl hij tegenspartelt. Als ik hem los wil laten, slaat hij zijn armen om mij heen. Het duurt even voordat hij me los laat. ‘Pak me dan, als je kan…. je bent toch niet snel genoeg’, zegt hij als hij opnieuw weg rent.

Zie je mij?

Gek hé? Hij duwt me weg, maar zoekt me ook op. Deze jongen vraagt om mijn aandacht en doet dat op een ‘negatieve manier’. Waardoor het je juist irriteert. Dit is even de enige manier waarop hem dit nu lukt. Er verandert veel voor hem en hij weet niet goed wat hij er mee moet… eigenlijk vraagt hij om hulp.

Dochter-lief had dat vroeger ook wel eens ‘zo’n’ bui … Dan gedroeg ze zich zo ontzettend irritant of boos (in mijn ogen), waardoor ik de neiging had om ook boos te reageren om haar gedrag te ‘straffen’.   In plaats van boos worden, pakte ik haar vast en knuffelde ik haar en zei hoeveel ik van haar hield. (De eerste keren nog niet hoor, want toen wist ik dit nog niet 😉 ) Zij deed dan een poging om zich los te worstelen, maar ik hield vol. Na een paar minuten gaf ze zich over en zuchtte ze diep en ontspande ze zich. Dat was wat ze nodig had.

Bijzonder is dat eigenlijk dat we ( ja, niet alleen kinderen, ook volwassenen doen het) soms een andere boodschap ‘versturen’ dan we eigenlijk nodig hebben. Op de vraag of er wat is, antwoorden we dat alles ‘prima’ is, terwijl we eigenlijk willen zeggen dat het niet zo is. In plaats van dichter bij iemand te gaan zitten, omdat we een troostende arm nodig hebben, lopen we juist van iemand weg. Waarom? Geen idee. Ik weet wel dat het een stuk makkelijker zou zijn als we zouden zeggen wat er was of wat we nodig hebben. Wat zouden we dan minder onbegrip hebben…

Toch gaan we er vanuit dat als we groter zijn, dat we beter tegen elkaar kunnen zeggen wat we nodig hebben. Maar is dat ook zo? Ik merk dat ik dat ook nog steeds moet leren, dat het me steeds beter afgaat, maar dat ik er wel aan moet blijven werken. Misschien zouden we dan ook maar even elkaar een duwtje moeten geven of pakkertje moeten spelen, om even vast gehouden te worden.

 

Wordt jij gezien? Zeg jij altijd wat je nodig hebt? ♥

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *