-

Lachen om jezelf…

Heb je wel eens zo’n dag dat je gewoon heel hard om jezelf moet lachen? Omdat je het ene moment denkt: ‘Goh, wat heb ik het super goed voor elkaar’. En even later blijkt dat dat helemaal niet zo is. Dat het voor je  gevoel in de soep loopt. Je baalt je dan enorm, maar dat heeft natuurlijk geen zin, want het wordt het er niet beter van. Je kunt dan maar beter een ding doen;  heel hard om jezelf lachen.

Vandaag had ik zo’n dag.

Ik had de stofzuiger door het huis gehaald en lekker opgeruimd. Met een tevreden blik keek ik naar onze woonkamer. De bel ging. Ik deed open en voor mij stond een wat oudere man die verder op in de straat woont. ‘Mag mijn vrouw even bij jou zitten?’, vroeg hij. ‘Natuurlijk mag dat.’ Ik dacht dat er wat ernstigs aan de hand was. Zijn vrouw is erg aan het dementeren, dus mijn alarmbellen rinkelden. Het bleek dat ze even hun woning niet in konden komen. Ze wilden net op stap, toen de deur dicht waaide, met de huissleutel binnen. Hij haalde zijn vrouw op en ondertussen was ik blij dat ik net had opgeruimd.

‘Kom er in en maak het u gemakkelijk’, zei ik. ‘Nou, ik baal er anders vreselijk van hoor’, zei de man.’ Dit is me nog nooit overkomen’. Terwijl hij met zijn dochter belde voor de reservesleutel, kletste ik wat met zijn vrouw. Toen hij naast me op de bank kwam zitten, gaf hij weer aan dat hij het erg vervelend vond dat ze zo onaangekondigd bij ons binnen kwamen. ‘Het geeft helemaal niks hoor. Kan gebeuren toch?!’

Ik vertelde over mijn ‘buitensluiting’ heel wat jaren geleden. We hebben namelijk van die hefboompjes op de deuren met een extra beveiliging. En op een ochtend, toen onze dochter nog klein was, stond ik buiten (in pyjama) de was op te hangen. Dochter-lief deed van binnen de deur dicht. Tja, hoe maak je een kind van drie duidelijk hoe de deur weer open moet, terwijl jij buiten staat!

Ik moest dus over de schutting klimmen om, via het huis van de buren, weer in huis te komen. Onze buren en ik hebben er achteraf smakelijk om kunnen lachen: ‘de buurvrouw in pyjama voor het achterraam’. En ook nu lachen we er smakelijk om.

‘Maar gelukkig gebeurd dat niet meer’, zei ik.

De kinderen hadden muziekles, dus wij gingen weg. ‘Blijf rustig zitten tot uw dochter er is hoor. En doe de deur maar achter u dicht.’ ‘Heel erg bedankt hoor’, zei de man. ‘Graag gedaan!’ Terwijl we weg gaan roept zijn vrouw me toe: ‘De sleutel niet vergeten hoor!’ Wij lachen: ‘Nee hoor, het komt goed!’.

Halverwege de rit kijkt zoon-lief me aan en vraagt: ‘Zeg mam, waar heb jij eigenlijk je sleutel?’. Ik kijk hem aan….. thuis, op het kastje!

 

Wanneer heb jij het laatst om jezelf gelachen? ♥

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *