-

Ik geloof in jou

Op een bepaald moment in je leven is er waarschijnlijk iemand geweest die in jou geloofde terwijl jij niet in jezelf geloofde. 

Deze uitspraak vinden we zo passen bij ons werk als juf. Dit is ieder nieuw schooljaar ons voornemen:  een kind meegeven dat wij in hem of haar geloven! Dat hij of zij bijzonder is en prachtige talenten heeft gekregen om te ontwikkelen.

We leren de kinderen veel in een jaar, maar we hopen dat ze op het moment, wanneer ze dat nodig hebben, terug denken aan ons. Niet aan ons persoonlijk, maar aan iemand die wél wat in ze zag, die in ze geloofde! Zodat ze hun rug recht mogen houden en mogen vertrouwen op zichzelf!

Een hele tijd geleden in groep 3 leerden we de kinderen een mooie liedje: Je bent bijzonder, je bent een wonder, je bent heel speciaal weet je dat? Je bent bijzonder, je bent een wonder, je bent een hele grote schat. Soms denk je ach wat stel ik voor, ben ik niet een hele grote domoor, een banaan die niemand ziet staan….Maar nee dat is niet waar, luister maar: Je bent….etc Wat hebben we dit lied vaak gezongen. Bij één meisje is het bijgebleven. Ze is nu al een volwassen vrouw. En ze heeft een tijdje geleden gemaild dat dit,  voor ons zo’n simpel kinderliedje, haar heel veel steun heeft gegeven. Je begrijpt denk ik wel hoe ontroerd we hier over waren.

In de opvoeding van onze kinderen willen we dit ook doen. Meegeven hoe bijzonder onze kinderen zijn in onze ogen. Dat ze een wonder zijn, van onschatbare waarde!  Natuurlijk zijn we  niet altijd in ‘halleluja’ stemming! Zijn we ook wel eens boos om het gedrag van onze schatten. We corrigeren ze en wijzen ze op de fouten die gemaakt zijn. Of we worden boos om het feit dat er nog steeds niet is opgeruimd!

Maar dat heeft geen invloed op de Onschatbare waarde van onze kinderen!

Het werkt net als een diamant. Op het moment dat de steen gevonden wordt, is het al van  waarde. Maar als het in de handen van een diamantbewerker komt en met liefde, aandacht en véél geduld wordt bewerkt, wordt hij nog mooier en waardevoller! Dat komt doordat de diamantbewerker ziet wat de potentie van de steen is! 

Dat kost geduld en inzicht

Wij als ouders weten nog niet wat de potentie van onze kinderen is als we ze krijgen. We mogen daar in mee groeien. Kinderen zelf ook! Want onze kinderen hebben waslijsten met wat ze allemaal willen worden 😉 En elke week kan het weer iets nieuws zijn. Soms is het zo voor de hand liggend om je kinderen ‘wakker te schudden’ door te zeggen dat ze toch nooit profvoetballer kunnen worden. Of dierenarts. Of minister-president! Voordat je het weet, floept het er al uit. pats…. weg is de droomwolk van je kind. Want wij volwassen weten nu eenmaal hoe de wereld in elkaar steekt… toch?!

Of zouden we onze kinderen moeten laten dromen. Naar ze luisteren en vragen waarom ze dat graag willen worden of doen. Zodat we onze kinderen begrijpen in het denken en ze ‘zien’. Ze toejuichen om die dromen na te leven! Dan leren ze dat ze verwachtingen mogen hebben van zichzelf en de toekomst.

 Als kind wilde ik graag prof-basketballer worden. Helaas had ik (toen ook al niet) de lengte mee. Toch droomde ik van die toekomst. Elke keer als ik langs de tassenwinkel liep, zag ik een enorme sporttas in de etalage liggen. Ik zag mijzelf al helemaal met die tas naar de wedstrijden gaan! Als ik er met mijn moeder langs liep vertelde ik haar van mijn droom. Maar ook van mijn zorgen; ‘Mam, dan moet ik misschien op zondag sporten. Mam, als ik dan verder weg moet spelen, kom je dan wel kijken? ”Mam, als ik moet verhuizen naar een ander land, dan ben ik niet meer dicht bij jullie?’. Ik kan me niet herinneren dat mijn moeder mij ooit ‘wakker’ heeft geschut. Dat ze zei dat het me toch niet ging lukken, hoewel ze dat vast wel had gedacht.

Nee, ze zei: ‘We zien wel hoe we dat dan gaan oplossen. Dat komt vast goed!’

Zoals het met veel wegen gaat…. ze veranderen! Ik bleek coachen veel leuker te vinden! Ik vond het zelf spelen steeds minder leuk en groeide in mijn rol als coach. Mijn droom veranderde dus in een andere droom! Hij ging niet weg, maar veranderde gewoon. Daar had ik mijn ouders niet voor nodig, dat gebeurde vanzelf.

In de ogen van mijn ouders was én ben ik bijzonder en van onschatbare waarde. Het maakt niet uit wat mijn dromen zijn, ze luisteren naar al mijn wilde plannen! En ze zijn er voor mij! Net als mijn ouders wil ik naast onze kinderen lopen op de weg die ze willen gaan.  Ook al is die weg niet de weg die wij voor ze zouden bedenken. Misschien wisselen ze vaak van weg maar liever samen met ons, dan alleen! 

Misschien moeten we dat ‘oude’ kinderliedje even weer via You-Tube opzoeken en thuis en op school maar flink hard gaan meezingen! Je bent bijzonder! Kinderopwekking 135 

 

 

 

Welke dromen had jij vroeger? Zijn ze uitgekomen of ben je gestopt te dromen? Of ben je weer begonnen aan die dromen van vroeger ♥

 

*Stephen R. Covey

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *