-

Een prinses?

Wat zal ik vandaag toch weer eens aantrekken? Een beetje chagrijnig sta ik voor mijn kledingkast. Het puilt uit van allerlei leuke items, maar ik kan er niks tussen vinden wat bij mijn ‘mood-van-de-dag’ past. Bij elk jurkje wat ik pak, heb ik wel een excuus om het niet aan te trekken. Maar ja, geen kleding aan doen is geen optie, dus kies ik uiteindelijk, nog steeds wat mopperend, voor een lange spijkerrok.

Als ik in de spiegel kijk, lukt het me niet om mezelf als mooi te zien met deze rok. Volgens mij zit hij weer strakker dan een paar weken geleden. Hè gatsie, weer een vetrolletje erbij? En dan ook nog wat pukkels door de verkeerde crème die ik gesmeerd heb afgelopen tijd. De dag begint lekker zo. Door de haast om toch op tijd aan de ontbijttafel te zitten en op tijd op mijn werk te zijn, verdring ik mijn ‘gezeur’ maar wat naar de achtergrond. ‘Nait soez’n, gewoon deurbroez’n’, zeggen we hier in Groningen, dat doe ik dan…zucht…ook maar.

Ach, je weet vast wel hoe het dan verder gaat. De dag gaat gewoon door. Alles gaat z’n gangetje en ’s avonds doe ik de iets-te-strak-geworden rok weer uit. Morgenvroeg sta ik misschien weer op dezelfde manier voor de kast als vanochtend….

Maar nee, deze dag verliep iets anders. Nog steeds had ik de lange rok aan. Ook toen ik ’s avonds mijn dochter ophaalde van dansles. Ik stapte uit de auto en liep naar de ingang van de dansschool. Een vriend haalde met zijn zoontje van vier ook zijn dochter op. Het jongetje stapte uit de auto, groette mij en met alle dramatische gebaren van de wereld zei hij tegen mij: ‘O, wat ben je mooi vandaag! Je lijkt wel een prinses! OOOO (handgebaar in de lucht) wat ben je mooi!’. Had hij het echt tegen mij? Dit kleine jongentje van vier jaar oud? Wat toch prachtig! Hoe kijkt een kind naar andere mensen? Na veel gelach over deze schattige uitspraak heb ik me ’s avonds toch ook even achter de oren gekrabd. Wat een mooie, pure reactie. Waarom kon ik mijzelf even niet zo zien? Waarom vind ik dat soms zo lastig? Waarom maak ik me soms zo druk om uiterlijkheden?

Zoals dat jongetje even naar mij keek, zo kijkt God ook naar mij, naar jou. Puur en onbevooroordeeld. En in Zijn ogen zijn wij goed, mooi zoals wij zijn. Gemaakt naar Zijn evenbeeld. God kijkt verder dan dat vetrolletje of pukkeltje. Hij let er niet op of mijn shirt nu strakker zit dan vorige week. Hij kijkt naar ons als persoon. 

Kinderen kijken vaak ook zo. Ze zien je uitstraling; wie je bent. Dat wat eigenlijk belangrijk is. Wat grappig dat dit jongetje me hieraan hielp herinneren….een mooie hemelse knipoog 😉

 

Kun jij zien hoe mooi jij bent? ♥

 

 

 

 

 

 

3 thoughts on “Een prinses?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *