-

Een andere bril

De lettertjes worden wel heel klein. Even goed turen, even goed focussen….hè hè het lukt weer! Toch maar wel even richting de opticien deze week, want het lijkt alsof mijn ogen weer wat achter uit zijn gegaan. Vorig jaar had ik me niet kunnen bedenken dat ik met een bril door het leven zou gaan. Ik had er wel rekening mee gehouden dat er misschien een leesbrilletje aan zat te komen, want de nakijkboeken in de klas vergrootte ik al onder de kopieermachine. Vol goede moed stapte ik een opticien binnen om mijn ogen op te laten meten. Ik schrok van de uitslag: “Mevrouw, u moet niet alleen een leesbril, ook in de verte ziet u niet goed.” Drie opticiens verder (ik vertrouwde het niet helemaal)  moest ik het echt accepteren dat ik bij de groep zou gaan horen van ‘permanente brildragers’. Eerlijk gezegd was het achteraf wel fijn om de wereld weer wat scherper te kunnen bekijken!

Gek genoeg had ik voordat ik naar de opticien ging al een bril op. Niet letterlijk natuurlijk, maar figuurlijk gezien wel! Wij kijken door onze eigen  ‘bril’ de wereld in. Onze eigen mening is onze bril. We nemen de wereld waar op onze eigen manier.

Paradigma

Een ander woord voor waarneming is paradigma. Een paradigma is de manier waarop je iets ziet, je mening, referentiekader of geloof. En die paradigma’s zijn net brillen. Zijn onze waarnemingen van de werkelijkheid altijd waar? In mijn geval bij de opticien dacht ik echt dat mijn werkelijkheid waar was. Ik kon nog best goed zien dichtbij en ver weg, dacht ik. Maar bij nauwkeurige metingen bleek dat helemaal niet te kloppen. Mijn mening was onnauwkeurig en onvolledig. En ik dacht toch zo dat ik het zelf wel het beste wist!

Soms is het goed om eens een andere ‘bril’ op te zetten, om de dingen eens in een ander licht  te zien of vanuit een ander gezichtspunt te bekijken.

Wanneer je incomplete paradigma’s over jezelf, iemand anders of over het leven in het algemeen hebt, draag je in feite een bril met verkeerde glazen. De glazen beïnvloeden hoe jij al het andere ziet.  Wat je ziet is dus wat je krijgt.

Paradigma verschuiving

Makkelijker gezegd dan gedaan, want hoe moet dat dan, een persoon of situatie vanuit een ander standpunt bekijken? We moeten ons eerst beseffen dat we vanuit ons beperkte gezichtspunt zelden een volledig beeld kunnen zien. We beschikken bijna nooit over alle feiten. Openstellen voor nieuwe informatie, ideeën en meningen ( over anderen en/of situaties) is daarom belangrijk. Door ons af te vragen wat de ander nu precies bedoelt of wat de bedoeling van de ander zou zijn. Als we ook nog in gesprek met de ander gaan en er ‘gewoon’ naar vragen, dan komen we er misschien achter dat het inderdaad anders is dan wat we zagen (dachten). Net als we eerder al beschreven in het blog overBelangrijke dingen eerst’. 

We moeten bereid zijn onze paradigma’s te veranderen wanneer duidelijk wordt dat ze onjuist zijn. Nou, dat vraagt wel wat van onszelf, eerlijk gezegd. Dat is niet altijd prettig om toe te moeten geven dat we ‘fout’ zaten. Maar als we echt iets willen veranderen in ons leven, moeten we er voor kiezen in de eerste plaats onze eigen paradigma’s te veranderen.* En onze glazen weer eens laten controleren of ze inderdaad nog goed zijn!

Om dit verhaal te verduidelijken, kun je naar het volgende filmpje kijken: Too quick to judge

 

Wij hebben hierin nog heel wat te leren, wij dagen onszelf en jou uit om ook eens  door een andere bril naar iemand te kijken. Wat doet dat met jouw mening of oordeel als je hem of haar vanuit een ander perspectief ziet?♥

 

*Bron: The seven habits of highly effective teens- Sean Covey

1 thought on “Een andere bril

  1. Mooie blog om over na te denken.
    Het wordt echt bijzonder als je het nu eens om draait. Ik krijg bepaalde resultaten, bijvoorbeeld vervelend gedrag van mijn kind aan tafel. Waarschijnlijk is dat het resultaat van wat ik heb gedaan en gezegd. Nog een stapje verder: met welke bril kijk ik naar mijn kinderen en hun gedrag? Laten we daarover eens samen in gesprek gaan aan tafel.
    Lastig, want natuurlijk ligt de schuld bij de kinderen ….
    Of is het toch een gevolg van jouw manier van kijken, spreken en handelen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *