-

Dichtbij de rots

Heerlijk een paar daagjes op pad met ons gezin. We gaan graag een stad verkennen en dit keer koos mijn zoon voor Maastricht, want daar zijn grotten! De rest van de familie vond dat een prima idee. Want cultuur snuiven, rond sjouwen en kijken, shoppen en lekker eten is wel aan ons besteed. Ik boekte van te voren een kidstour. Alles was geregeld, we keken er naar uit!

Grotten-Noord bij de Sint Pietersberg, daar moesten we zijn. Een enthousiaste gids stond ons al op te wachten. Met zaklampen in de hand, een warme jas aan en goeie schoenen liepen we de ‘berg’ af. Op een gegeven moment stonden we voor de ingang van de grot. Een grote, zware ijzeren deur met een kleine spleet om vleermuizen in en uit te laten, werd langzaam open geduwd. We schuifelden met de rest van de groep naar binnen. De duisternis overviel ons gelijk. De lampjes moesten verdeeld worden. Voor, achter en in het midden. Ik merkte dat de kinderen dicht bij ons bleven. Ook al was het pad best zichtbaar, het werd ons snel duidelijk dat er ontzettend veel gangenstelsels waren en dat je daar makkelijk kon verdwalen.

We liepen verder, een trapje af, een bocht om, dieper de grot in. De kou begon je steeds meer te voelen. We kwamen geen andere groepen meer tegen. De lampjes dansten met ons mee. We bleven bij een grote rotsblok staan. ‘Durven jullie de lampen hier uit te doen?’, vroeg de gids. De volwassenen wilden wel, de kinderen liever niet. Als we op deze plaats de lampjes uit zouden doen, zouden we omhuld worden door het donker en zou alles pik- en pikzwart zijn. We gingen er voor. Wel met de duidelijke boodschap dat we de rots vast moesten houden en het tijdens het lopen voortdurend moesten aanraken. Je kon anders makkelijk de groep kwijt raken. Heel erg donker was het, zo donker hadden we het nog nooit gehad. Met de rots voelend aan onze linkerhand wisten we welke kant we op moesten gaan.

Toen ik daar zo in het donker liep, dacht ik even aan mijn rots: De Rots. In ‘donkere’ periodes in mijn leven, wanneer ik verdrietig was of een situatie niet meer zag zitten, kon ik mij ook vasthouden aan een rots. Dat was best lastig. Ik moest Hem vertrouwen. Dat klinkt misschien gek, maar Hij was het die mij vastigheid bood, en mij ‘leidde’, totdat ik weer een lichtje in de verte zag. Net als bij het vasthouden van de rots in die grot. Ik moest dicht bij de wand blijven lopen.  Als je Gods Woord volgt, wandel je met Hem. Soms in het donker, maar gelukkig wel altijd op weg naar het licht!

“Heer, U bent als een rots voor mij, als een sterke fort. Mijn God bent U, mijn rots, bij U schuil ik” (Psalmen 18:3)

 Wie of wat geeft jou vastigheid in ‘donkere’ periodes?♥

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *