blog

Zo’n voetballertje… je weet wel

Hij kwam net de voordeur binnen lopen. ‘Mam, mag ik vanavond de voetbalwedstrijd op tv zien?’ Van alle vragen die me gesteld zijn de afgelopen jaren, is deze nog nooit voorbij gekomen. En toen zoon-lief hem uitsprak, schrok ik even. Want deze had ik niet verwacht.

Toen zoon-lief werd geboren, zei de buurvrouw; ‘Nou, dat wordt dus een voetballertje!’. ‘Dat denk (hoop) ik niet hoor’, was mijn antwoord. Hoewel we echt wel eens een balletje trappen met zoon-lief, had hij verder niet de behoefte om op voetbal te gaan. Dat vond ik heerlijk. Allerlei andere sporten kwamen voorbij. Maar we hoefden niet op zaterdagmorgen langs de lijn te staan.

En waarom, waarom vond ik dat heerlijk? Nou, omdat wij dachten dat het helemaal niks voor zoon-lief was. Het is niet ‘zo’n voetballertje’ zeg maar. Zo’n…. nou je weet wel, zo’n ventje. En  dan heb ik het nog niet eens over mijn mening over al dat voetbal gedoe en die voetbalouders. (Hoezo vooroordelen 😉) Ja, ik had een lange lijst met argumenten, die in mijn ogen echt heel goed waren, waarom het prima was dat zoon-lief niet op voetbal zat.

Toch staan wij sinds een jaar ook langs de lijn. Want zoon-lief wilde toch op voetbal. Een vriendje uit zijn klas vroeg hem mee. ‘Het is hartstikke leuk mam en ik vind het echt heel leuk.’ En dus won ik informatie in bij ‘voetbal-moeders’ voor tips over spullen, zette onze argumenten aan de kant en gingen met hem mee. Want we wilden graag met eigen ogen zien dat hij er van genoot.

En?

Het is echt zijn ding. Prachtig om te zien hoe hij op het veld bezig is. Hij vind het fantastisch. Het is geen nieuwe Messi ofzo, maar hij geniet!

En?

Tja, dan kunnen we dus niks anders doen dan toegeven dat we fout zaten. En dat zaten we flink. Want ook mijn lange lijst met argumenten waarom hij er beter niet op kon, bleek niet geheel te kloppen. Zelfs mijn typische ‘voetbal-ouder’ ben ik nog niet tegen gekomen.

En dus leerden we weer van zoon-lief. Onze kinderen werken soms als een spiegel. Ze kunnen door hun gedrag, haarscherp iets duidelijk maken wat ik liever niet van mezelf wil zien. Wij kijken vaak door een gekleurde bril naar de wereld om ons heen. Ons paradigma (de manier van kijken) is gekleurd door onze referentiekaders, geloof en meningen. Ik moest mijn gekleurde bril afzetten en kijken door zijn bril. En dan zag voetbal er een stuk leuker uit.

Daar zaten we. Op een doordeweekse dag. Op de bank. Kijkend naar een voetbalwedstrijd op tv. We genoten we van ‘zijn commentaar’ op de wedstrijd. Als een ‘echte’ voetballer reageerde hij op de wedstrijd. Af en toe glimlachende man-lief en ik om zijn reactie. En toen hij zei: “Mam, wat is dit fijn hé?’ gaven we hem helemaal gelijk.

 

Wanneer heb jij je ‘bril’ af moeten zetten om beter te kunnen zien? Wanneer was iemand die voor jou als een spiegel was? ♥

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *