blog

Kun jij stil zijn?

Het begon allemaal met een vraag: ‘Heb jij toevallig nog een mooi verhaal voor mij? Ik ga deze week met mijn team de hei op. En wil graag een moment van rust, stilte en reflectie inbouwen. Maar kan nog niks vinden? Heb jij iets voor mij wat ik kan gebruiken?’ ‘Gut… euhhhh. Nou, ik weet zo één, twee, drie niet iets, maar ga voor je zoeken!’, was mijn antwoord. Ergens in mijn hoofd kwam de naam Mirjam van de Vegt naar boven. Ik wist dat ze iets deed met stilte-wandelingen. Ik was benieuwd of ik wat voor mijn vriendin kon vinden op haar website. Iets over stilte.

Stilte…

Zelf ben ik daar niet zo goed in; in stilte. Tenminste in mijn hoofd. Mijn hoofd is voor mijn gevoel nooit stil. Er is altijd wel iets wat in me op komt of waar ik aan denk. Vooral dingen die nog ‘moeten’. Als ik op de bank zit met een kopje koffie, moet ik soms moeite doen om het ook op te drinken, zolang hij warm is. Er is altijd wel iets wat mijn aandacht vraagt. Op de site van Mirjam van de Vegt kwam ik mooie dingen tegen. Teksten die me aan het denken zetten. Zoals deze van boer Jan:

‘Ik ben nog niet klaar, maar hou er wel mee op’ 

Terwijl ik zocht, zag ik dat ik me ook kon aanmelden voor een mini-retraite; ‘Adem de dag’ genaamd.  ‘Het zijn maar zeven dagen dus dat gaat me vast lukken’, dacht ik. En daarom drukte ik op de knop van aanmelden. Een week lang kreeg ik elke dag een mailtje met daarin een ademgebed, een stilteaanwijzing, beeldmeditatie of videoblog. ‘Het fijne is dat ik het kan openen als ik er tijd voor heb’, dacht ik. En zoals het vaak bij mij gaat, gingen de eerste twee dagen prima. (Ik was die dagen vrij.) De andere dagen waren een uitdaging, maar het lukte.

Op een dag was de opdracht: ‘Neem vandaag minimaal een uur waarin je niet aan tijd hoeft te denken en je ruimte hebt om jezelf te verliezen in een beeld of vergezicht.’ Tjonge, wat een uitdaging! Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik gesmokkeld heb. Een uur mezelf verliezen was voor mij, als beginneling, best lastig. Maar in de tijd dat het me wel lukte voelde ik echt rust.

Het voelde als vroeger. Ik vond het altijd heerlijk om op een schommel te zitten en heen en weer te wiegen.

Gewoon schommelen.

Verder niks.

Rust.

Heerlijk.

Tja, de week is voorbij. Nu niet elke dag meer een tip om me te helpen. Maar wat is het belangrijk zeg; af en toe stil zijn. Je op te laden. Te luisteren. Even helemaal niks.

 

Kun jij stil zijn? Zou dat goed voor je zijn omdat je altijd maar druk bent? Hoe doe je dat dan? ♥

 

bron: Mirjam van der Vegt, Adem de dag

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *