blog

Inpakpapier en een stapel boeken

De tafel ligt bezaaid met inpakpapier en boeken. Er staan ook nog twee kopjes thee, maar die zijn intussen koud geworden. We hebben het te druk met boeken in te pakken. Niet voor ons zelf, maar voor school. Ja, ik heb mijn werk mee naar huis genomen.

En dat deed ik heel bewust, want ik zag een kans. Ik wilde aan de ene kant mijn collega’s ontlasten door deze stapel boeken in te pakken voor haar. En ik weet dat dochterlief het heerlijk vindt, net als ik, om dingen leuk in te pakken of te versieren. Om voor een ander de dingen mooi te maken, daar geniet ze van. En het is zo mooi om te zien hoe ze dat doet.

Heb ik dan gewoon het werk meegenomen zodat zij het kan doen? Nee. Ik wilde namelijk investeren in tijd mijn dochter. Een situatie creëren waarin we samen bezig zijn en weer even op elkaar afstemmen. Want er waren allemaal dingen gaande in de klas, met haar hobby’s en vriendinnen. En tijdens een ‘kopje-thee-moment’ kwam het er niet altijd uit. Daarom koos ik ervoor om samen iets te doen. Elkaar niet aankijken, maar gewoon druk in de weer met papier en plakband.

Er zijn voor haar en… luisteren.

Het lastigste van dit alles was: mijn mond houden. Want tja, ik ben dol op kletsen en babbelen. Eerst was het vrij rustig en zaten we te zoeken naar een manier om het boek leuk in te pakken. Naar mate we de boel onder de knie kregen, ging het praten makkelijker.

‘Waarom kun jij dit zo in één keer mam? Mij lukt het voor geen meter. Jij kunt het zo netjes.’ We kregen hele gesprekken over ….. mij! Over alle blunders die ik al had gemaakt, maar die zij niet had gezien. Hoe vaak ik het wel niet verprutst had en opnieuw moest doen. Dochter-lief luisterde en ik…. babbelde weer. Oei, dit was niet de bedoeling. Ik wilde van háár alles weten.

Ik beet weer op mijn tong en stond open voor ontvangen. Het bleef even stil en we gingen ondertussen verder met inpakken. Het ging haar steeds beter af. En dat benoemde ik ook. ‘Mam,  wat is dit toch gezellig hé. Ik vind het leuk dat we dit zo doen. Als je dit nu nog eens moet doen, neem het maar mee hoor. Ik vind het fijn zo samen dingen doen.’

Ik was blij voor de tijd die ik nam voor mijn dochter.

Ik was blij met de stapel boeken en papier.

Ik was blij dat ik mijn werk mee naar huis kon nemen.

Het ‘gesprek’ ging niet zoals ik had gepland, toch was het een waardevol moment. En ik blijf dit soort momenten ‘plannen’, maar ik hou op met ‘invullen’… en wil er gewoon maar zijn.

Wanneer heb jij voor het laatst geïnvesteerd in je kind of partner? Wanneer ga jij dat doen deze week? ♥

3 thoughts on “Inpakpapier en een stapel boeken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *