-, blog

Frustratie!!

Onze laptop is versierd met allemaal gekleurde stickers. Alle letters en cijfers zijn voorzien van rode, blauwe, groene of paarse plakkers. Niet omdat ik graag onze laptop een beetje wilde pimpen ofzo. Nee, zoon-lief is druk bezig met type-les.

Van te voren hebben we het er wel over gehad. “Wil je het zelf ook?’ “Ja, mam. Ik wil dit ook graag doen en het lijkt me super leuk.’ ‘Nou, er gaan wel momenten komen waarop je het echt niet leuk vind hoor. Misschien wil je zelfs de laptop op sommige momenten door de kamer heen gooien.’ Zoon- lief kijkt me raar aan. ‘Ik bedoel dat je het echt niet altijd leuk gaat vinden. Want het is oefenen, oefenen en oefenen. En ik weet nog wel dat ik soms verschrikkelijk gefrustreerd was, omdat ik het net niet haalde.‘ Zoon-lief kijkt me liefdevol aan alsof hij niet snapt dat zijn moeder dit zegt. ‘Echt mam, het gaat me lukken hoor,’ zegt hij met een glimlach.

We zijn een heleboel weken verder en er wordt druk geoefend. Ook wordt er druk gezucht. Bijvoorbeeld als ik benoem dat er nog geoefend moet worden… zucht. Of als de oefening opnieuw moet… zucht. Ook horen we ‘hoe belachelijk dit wel niet is’ en ‘dat deze les echt nergens op slaat’. De laptop is nog niet door de kamer gegaan, maar het frustratiegehalte is al een aantal keer echt heel hoog geweest. En hoe reageer ik dan? Wat zeg ik als mijn kind super, echt super gefrustreerd en boos is? Tja, we hebben het hier van te voren over gehad maar… toen keek hij me met een glimlach aan en zei: ‘Echt mam, het gaat me lukken hoor’.

Ik zeg wel eens tegen mijn kinderen dat ze echt pech hebben met mij. Want ik ben de ergste moeder die je je maar kunt voorstellen, vooral op deze momenten. Ik zeg niet: ‘Nou lieverd, stop maar hoor, geeft niks, het is ook zo vervelend voor je.’ Ik zeg eigenlijk alleen maar: ‘Goed, wat wil je? Wil je stoppen of zet je door? Gooi je de handdoek in de ring of vind je het belachelijk wat je moet doen, maar zet je door en overwin je jezelf?’

Op het moment dat ik dat zinnetje uitspreek, weet ik dat het heel gevaarlijk is wat ik vraag. Ik begeef me dan op dun ijs. Want wat als hij zegt: ‘Goed, dan stop ik nu’. Dan baal ik, want ik heb toch voor de lessen betaald? En ik wil toch ook dat hij het diploma gaat halen? Als hij antwoord dat hij wil stoppen, kan ik hem natuurlijk niet meer dwingen….

Dus nadat ik het zinnetje uitgesproken heb, houd ik mijn hart vast…  en hoop dat hij gaat doorzetten. Met een zucht, een hele diepe, gaat zoon-lief opnieuw achter de laptop zitten en begint aan de taak. Zijn vingers raken de toetsen harder en vinniger dan anders, maar hij zet door. Ik haal, zachtjes, opgelucht adem. Pffff….

Een paar dagen later ben ik bezig om de belastingaangifte in te vullen. Ik heb mijn wachtwoord al een paar keer opnieuw moeten intypen, maar ‘hij’ zegt dat het niet goed is. Natuurlijk weet ik zeker dat ik het goed doe, dus mijn frustratiegehalte stijgt enorm. Ik probeer het nog een keer, weer fout, die rotterige stickers ook! Als zoon-lief nu eens zijn diploma haalde dan,…. Ik hoor mezelf: ‘Goed, wil je stoppen of wil je doorzetten?’ Ik lach om mezelf… en probeer het nog een keer. Rustiger… yes, ik kan inloggen!

 

Herkenbaar of ben jij nooit gefrustreerd? ♥

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *