-, blog

Een schat van een beest…

Het was een schat van een beest. Prachtig om te zien en met van die lieve ogen. Als ze je aan keek smolt je gewoon. Zo’n lieverd! Helaas was ze aangereden door een auto, waardoor haar achterste poten verlamd waren. Maar dat belette haar niet om door te gaan. Ze sleepte haar poten achter haar aan en kwam op deze manier overal waar ze wilde. Een echte doorzetter.

Wonderlijk bleek ze zwanger te zijn en kreeg een nest vol met gezonde puppy’s. Er was geen één puppy waar wat mee aan de hand was. Bijzonder! Na een paar weken viel er wel iets op. Toen de puppy’s begonnen te lopen, zag je het; ze gebruikten hun achterste poten niet. Ze sleepten ze achter zich aan, net als hun moeder….

Dit waargebeurde verhaal zette me aan het denken toen ik het hoorde. Heeft je eigen gedrag, de manier waarop jij door het leven gaat, effect op je omgeving? Jazeker, kijk maar naar het voorbeeld van deze moederhond. Haar puppy’s zagen haar en dachten dat dat dé manier was om te bewegen, om door het leven te gaan… Zo logisch!

Maar dan popt bij mij de vraag op: ‘Hoe ‘beweeg’ ik mij voort in mijn leven?

Mijn broer moest vroeger, als bijbaantje, de waterstand opnemen. Je ziet dan heel veel van mensen. Maar bij één huis schrok hij van wat hij zag. Toen hij thuis kwam vertelde hij het gelijk. ‘Mam, er lag in een huis een baby in een aardappelkistje te slapen. Dat was het wiegje voor de baby! Dat kan toch niet?’ Mijn moeder vroeg in welke wijk het was en toen ze dat hoorde, wist ze eigenlijk wel welke familie dat was. (Ze had vroeger in die wijk gewerkt.) ‘Ja, wij vinden dat niet normaal, maar deze familie wel. Ik heb kinderen van deze familie in de klas gehad en ook zij lagen vroeger in de aardappelkistjes. Voor deze mensen is dit heel gewoon. Dit zijn ze gewend.’

Ik weet nog dat de ervaring van mijn broer en de uitleg van mijn moeder, grote indruk op mij maakte. Mijn moeder kraakte ze niet af en zei niet dat het belachelijk was wat ze deden (wat ik als tiener wel vond natuurlijk.) Nee, ze gaf aan dat wanneer je niet weet hoe het ook kan, je dat ook niet kan doen. Net als de puppy’s niet weten dat je je poten ook kunt gebruiken om op te staan, omdat ze dat gewoon nooit hadden gezien.

Ik probeer (on)bewust ook mijn kinderen iets aan te leren, om ze iets mee te geven voor hun verdere leven. Eén van de dingen is dat er altijd iets achter een verhaal of gedrag zit en dat wij nooit het hele verhaal weten en dus niet zo maar kunnen oordelen. Iets wat ik in de loop der jaren zelf heb ondervonden en geleerd, maar best moeilijk is om niet te doen. Zo nadenkend, bedenk ik me dat ik het  eigenlijk ook geleerd heb, maar kennelijk was vergeten. Mijn moeder deed het me voor…

 

Doe jij dingen in je leven omdat je dat  je dat nu eenmaal zo hebt geleerd? En vind je dat fijn? ♥

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *