-, blog

Een drempel over…

Een idyllische setting: Ik zit op een klapstoeltje en kijk uit over een grasveld met daarachter het bos. Prachtige tinten groen met strepen van goud en geel, omdat de zon door de bladeren heen schijnt. Ook op mijn gezicht en armen voel ik de warmte.  De vogels fluiten naar hartelust en ik kijk naast mij, naar mijn man en ouders. Wauw, dit is geluk! Heerlijk.

We hadden net de Pinksterdienst van Opwekking bekeken en zaten na te praten. Even later kwam er iemand aangelopen en kwam er gezellig bij zitten. Lekker ongedwongen en ontspannen. Er werd nog een kleedje bijgelegd en wat kinderen kwamen erop zitten. ‘Dit is genieten’, dacht ik bij mezelf. We kregen het op een gegeven moment over liedjes die we graag zingen en ze zei: ‘O, wacht ik haal mijn gitaar wel even op.’ Oeh…. euh….dit vond ik wel even spannend worden.

Een paar minuten later zaten we op onze klapstoeltjes en het kleed, aan de rand van het bos te zingen. De een iets overtuigender dan de ander, maar we zongen. Wat we zongen kwam uit de Opwekkingsbundel. Bij het eerste lied hield ik mijn mond nog dicht, want ik dacht: ‘Goh, wat zouden de kinderen of de buren hier van vinden?’. Want ja… ze gaan wel over God hé?! Toen het nummer ‘You say’ van Lauren Daigle voorbij kwam had ik dat totaal niet. Waarom? Omdat het zo ‘gewoon’ is? Geen idee, maar het is natuurlijk ook een ‘christelijk’ nummer.

Ik moet in zo’n situatie een drempel over zeg maar 😉 Niet gaan nadenken over wat een ander er van vindt is dan de uitdaging. En in heel veel situaties kan ik dat en dan doe ik ‘gek’. Dat kost me dan helemaal geen moeite. Maar als het over God gaat…. Dan ben ik bang wat een ander ervan vindt of wil ik een ander niet tot last zijn ofzo. Ik weet het niet precies.

Diezelfde middag sta ik in onze voortuin en hoor muziek. Ik kijk in de richting waar het vandaan komt. Een jongen met een flinke JBL-box op zijn rug loopt aan de overkant. Hij loopt met zijn hoofd naar beneden, kijkt op zijn mobiel en trekt zich niks aan van zijn omgeving. Dat dit mijn muzieksmaak niet is, daar maakt hij zich niet druk om. Dat het volume voor mij te hard staat is voor hem geen probleem. En ik? Ik zie hem en ik bedenk me: ‘Ach, hij is bijna de hoek om, dus dan hoor ik het niet meer.’ Opeens denk ik terug aan het zingen bij het bos. Waarschijnlijk dachten de buren, als ze het al vervelend vonden, dat ook: ‘Ach, ze hebben het gezellig met elkaar en het is toch zo voorbij.’

Ik neem me voor om een volgende keer, gelijk maar vanaf het eerste nummer mee te zingen…

 

Hoe vind jij het om in het openbaar over God te praten of te zingen? Doe je dat wel eens? ♥

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *