blog

Wat ontzettend ongemakkelijk!

Ik sta boven, in mijn uppie, te oefenen voor een lied wat we met het combo gaan spelen. Normaal speel ik met bladmuziek alleen deze keer ga ik improviseren. ‘Ach, dat lukt bij dit nummer wel’, zei ik tegen man-lief toen ik het nummer hoorde. Het is een bekend nummer, dus dat is vast geen probleem. Ik had er zelfs een beetje zin in. Maar nu ik hier zo sta te oefenen, heb ik er spijt van. Had ik het maar nooit gezegd!

Dit voelt zo ongemakkelijk!

Ik ben me er van bewust dat anderen het kunnen horen. Alle goede noten, maar ook alle foute. Er wordt aangebeld. ‘O nee, die hoort het dus ook’, schiet er door mijn hoofd. Het liefst zit ik nu in een geluidsdichte ruimte en zeg straks als ik beneden kom; ‘Nou, het is me niet gelukt, ik speel zondag niet in de dienst hoor.’ En aangezien ik ‘volwassen’ ben, is het dan ook klaar.

Hoe vaak zeggen we niet tegen kinderen dat ze door moeten zetten, ook al vinden ze het spannend? ‘Ik snap dat je dit spannend vindt, maar vertrouw mij, je overleeft het wel hoor. Het gaat je zeker weten lukken, daar hoef je niet bang voor te zijn. Je moet er eventjes door heen en als je straks terugkijkt, valt het echt mee hoor.

Ik heb ook heel wat kinderen aangemoedigd om door te zetten en nieuwe dingen te doen. En weet dat de uitspraken goed bedoeld zijn en ook kloppen. Want een boekbespreking van tien minuten voor de klas, overleef je echt. Maar nu ik zelf zo sta te spelen, ervaar ik weer wat het met je doet. Want in mijn lijf komen heel wat emoties los die ik, op deze manier, lang niet meer gevoeld. Logisch, want wanneer doen ‘wij’ als volwassen nog dingen die nieuw of spannend zijn?

Tijdens de dienst begin ik steeds zenuwachtiger te worden, de zenuwen gieren door mijn lijf. ‘Doe normaal’, zeg ik tegen mezelf. ’Over drie minuten besef je dat je nog steeds leeft en valt het vast mee.’ Ik kijk de kerk in en zie al die mensen naar ons kijken. De eerste noten worden door de piano ingezet en de andere muzikanten vallen in. Pfff… mijn inzet ging goed!

Totdat het laatste stuk komt. Ik weet opeens niet meer welke noot ik moet in zetten. De anderen proberen me te helpen, maar het helpt niks, ik ben het kwijt. Ik laat mijn instrument zakken en kijk de kerk in terwijl ik mee zing. Ik straal (hopelijk) uit dat het zo hoort, maar ik wil het liefste door de grond zakken.

Ja, ik leef nog. En nee… het viel niet mee, dit was echt een ongemakkelijke ervaring. En besef me weer goed hoe het voor al die kinderen en jongeren moet zijn, die dingen moeten doen wat ze spannend vinden. Ik zal meer opletten hoe ik ze bemoedig, want wat zijn ze dapper!

 

Met welke woorden bemoedig jij  kinderen of tieners als ze iets spannends moeten doen? Wanneer heb jij voor het laatst iets nieuws gedaan wat je spannend vond ? ♥ 

 

4 thoughts on “Wat ontzettend ongemakkelijk!

  1. Mooi gezegd. En precies wat ik nodig heb. K ga deze week ook iets spannends doen. Auditie bij homecoming. Gek hé dat je daar zo tegen aan kunt zien en steeds denkt: zal ik het wel doen, ik kan het niet goed genoeg. Toch maar doen. Ik overleef het wel 😊💪🏼

    1. Wat spannend inderdaad ook voor jou: auditie bij homecoming! We wensen je veel succes en hopen dat je er ook plezier aan zult beleven! Bedankt dat je dit met ons wilde delen! lieve groet van ons

  2. Uit je comfortzone stappen is spannend. Van een bekende een presentatie bijgewoont die hier over gaat. Soms moet je risico’s nemen om te groeien. Volgende week ga ik weer iets spannends ondernemen. Vraag daarbij Gods zegen. En vertrouwen blijven houden in je kunnen. Best moeilijk.

    1. Dat klopt helemaal Betty, dat het moeilijk is om te blijven vertrouwen als het spannend is. Om het tegen een ander te zeggen is veel gemakkelijker.
      We wensen je God’s wijsheid toe in de stappen die je gaat zetten. Je kunt het! 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *