blog

De man en zijn verhaal

De zaal zit vol met kinderen in de leeftijd van 10 tot 12 jaar. Overal hoor je geklets en gelach. Een oudere man komt rustig naar voren lopen. Hij loopt het podium op en doet zijn jas uit. Deze hangt hij op de rugleuning van de stoel die daar staat. Hij gaat zitten. De man kijkt rustig de zaal in en de kinderen kijken naar de man. Vanaf het moment dat de man naar voren is gekomen, zijn de kinderen stil geworden. Echt stil. Ik kijk rond. Om mij heen alleen maar respectvolle blikken naar de man.

Hij begint te vertellen over zijn leven tijdens de Tweede Wereldoorlog. Over zijn vader, die bij de K(nok) P(loeg) De Hondsrug zat en in 1942 midden in de nacht uit zijn bed werd gehaald door de Duitsers. Deze man was erbij die nacht, toen 6 jaar oud. Hij zat verstopt onder de tafel in de woonkamer. Terwijl zijn vader op het punt stond te vluchten, werd de man door een Duitser onder de tafel vandaan getrokken en kreeg een pistool tegen zijn hoofd. De Duitse man dreigde de jongen te schieten als de vader weg zou rennen. Zijn vader gaf zich over.

Weer kijk ik om mij heen en zie de gezichten van de rij voor mij. Doodstil zitten ze te luisteren en kijken de man met grote ogen aan. Dat pistool tegen zijn hoofd…. het maakt indruk!

De man vertelt nog meer over de gebeurtenissen die er op volgden. Daarna was het tijd voor vragen. Niemand steekt een vinger op. Iemand van de organisatie stelt de man een vraag. Daarna ‘durven’ de kinderen ook. ‘Hoe voelde het toen het pistool tegen uw hoofd kwam? Heeft u zelf ooit gevochten? Was u ook bang?’

De man deelde zijn herinneringen en emoties uit die tijd, een kwetsbaar moment. En tijdens dit moment ontstond er verbinding tussen een man en kinderen die elkaar hiervoor nog nooit hadden gezien. Maar zoveel van elkaar leerden in een klein uur tijd.

‘Wat zou jij gedaan hebben? Zou jij in het verzet zijn gegaan of niet?’ Terwijl we naar de volgende opdracht lopen, praten de kinderen met elkaar over wat ze net hebben gehoord. Het laat ze niet los.

Kinderen leren het meest van het leven.

Wat is het toch belangrijk om met elkaar in verbinding te blijven, door te praten met elkaar. Om onze tegenslagen, moeilijkheden én successen, daar waar mogelijk, te delen. Want deze kinderen gingen met meer kennis naar huis dan ze zijn gekomen. Niet omdat ze een boek gelezen hebben. Maar omdat ze naar iemands verhaal hebben geluisterd. Iemand hebben leren kennen.

Sta jij voor het verhaal van de ander open of heb je je mening over iemand al klaar? Ben jij nog steeds bereid om van een ander te leren?  ♥

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *