-, blog

De beste optie?

We gaan voor optie 1 en we wachten niet langer, hoor. Ongeduldig luisteren we naar de man die voor ons staat. In het Duits probeert hij ons heel duidelijk te maken welke kant we op moeten gaan. Waar we kunnen gaan beginnen. Maar het duurt ons te lang en bovendien is hij ook nog moeilijk te verstaan en willen we niet wachten of we optie 2 wel zullen begrijpen. We herhalen nog één maal de route in ons beste Duits, bedanken de voorbijganger en rennen de straat over. Let ’s start!

Ons plan was om een lange wandeling in de bergen van Oostenrijk te maken. Met een stukje worteltjestaart achter de kiezen bekeken we onze routekaart. We werden er wat mopperig van, want het leek allemaal niet te kloppen. Waar moesten we starten en waar waren de bordjes met nummers die we moesten volgen? Gelukkig was daar deze aardige meneer die alle tijd had om ons de route uit te leggen. Maar nogmaals, we hadden zin en wilden van start en zo hadden we dus geen tijd om te luisteren naar de tweede optie die hij ons nog wilde vertellen.

Het eerste stukje, de weg over, viel nog mee. Zeer content waren we over onszelf dat we deze weg gevonden hadden: de weg over, bij de brug, langs een groot huis met een watermolen en dan…oe..verder hadden we het denk ik niet meer goed verstaan. We moesten langs het steile pad, de berg op en er leek geen einde aan te komen. Dit kon nog uren gaan duren! Onze voeten glibberden langs het smalle, ijzige pad. In onze hand een gevonden stok om wat houvast te bieden en balans te brengen. En ondanks de lol die het ons ook bracht hadden we dit deze ochtend niet verwacht.

Wat zien we daar?

We gingen stapje voor stapje en we hielden ons vast aan onze stok en aan elkaar. In de verte leek er een verrassing op ons te wachten. Zagen we het goed? Midden op onze route stond een sprookjesachtig klein wit huisje omgeven door helder sneeuw en groene dennen. Voorzichtig liepen we er heen. Is daar iemand? We duwden tegen de ruwe blank houten deur en liepen over een mooi gekleurd bewerkte loper naar binnen. Wauw, wat was dit een prachtig plekje. Een klein kapelletje met enkele houten bankjes om op te zitten, kaarsjes om te branden en een bijzonder vormgegeven altaar achter een ijzeren hek. We werden er stil van. Het voelde alsof we een prijs hadden gewonnen. Na zo’n lange avontuurlijke wandeling mochten we rusten in dit kapelletje, bij de warmte van de kaarsjes en bij de aanwezigheid van het kruis. Ja, ik voelde dat zo.

We konden er natuurlijk niet uren blijven zitten, we hadden geen idee hoelang onze tocht nog zou zijn. We stapten naar buiten, de sneeuw krakend onder onze voeten, naar de andere kant van het gebouwtje en ach, nee!!… Daar zagen we een gewoon wandelpad met aanwijsbordjes. Dit bleek de weg van en naar het dorp te zijn waar we vandaan kwamen. Dat meen je niet?!  Zou dat dan misschien optie twee zijn geweest? 😉

 

Vaak kies je in alle drukte van de dag ongeduldig  ‘optie 1’ en denk je soms dat je verkeerd gekozen hebt. Dit moment zette mij (later) even weer aan het denken: Ook al bewandel je soms een ‘moeilijk pad’ in je leven, je mag altijd komen en rusten bij God. Hij is er voor je!♥ Roept dit vragen bij je op of zou je hier meer over willen weten, contact ons gerust!

2 thoughts on “De beste optie?

  1. Wauw! Wat mooi
    Soms is juist de moeilijke weg van onschatbare waarde door het avontuur wat je er bij meemaakt en de beloning die daardoor nog specialer voelt 🙏💕

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *